homeVoorpagina whoisWie zijn wij? penZelf schrijven boeiHelp pijlLog in penRegistreer

Ik zei: “Mama, maakt u zich geen zorgen.

coo‘Ik kan me nog altijd de blik van mijn moeder herinneren toen ik vertrok uit Marokko. Ze huilde. Ik zei: “Mama, maakt u zich geen zorgen. Over een paar maanden ben ik weer thuis.” Ik zou nooit meer terugkomen.’
Ahmed El Mesri is de frontman achter de organisatie Assadaaka  het Arabische woord voor vriendschap.

Al dertig jaar lang organiseert deze non-profit-instelling activiteiten om kwetsbare Amsterdammers zich thuis te laten voelen in de stad – migranten, mensen met een handicap, allochtoon of autochtoon, iedereen is welkom. Taalcursussen, weerbaarheidstrainingen, spreekuren voor huiselijk geweld, juridisch advies; de lijst is eindeloos. Ze doorbreken taboes en kaarten zaken aan, vooruitlopend op de tijd. El Mesri: ‘Ik houd van taboes. Ik wil ze doorbreken. Dertig jaar geleden begon ik al met het organiseren van een stille tocht door de Indische buurt op 4 mei. Ze zeiden: “Ahmed moet dan wel Joods zijn.” Maar ze begrijpen het niet. Het gaat me niet om de Joden, het gaat me erom dat we met zijn allen opstaan. Mensen denken categoraal, in hun eigen hokjes. Die versmelten, is mijn missie.’
El Mesri’s geschiedenis begint in het Noorden van Marokko, in een dorpje tussen Ceuta en Tetouan in. Met een vader als Imam en zakenman en een moeder als vroedvrouw groeide hij op in een gezin waar elkaar helpen en zakendoen voorop stond. Op 14-jarige leeftijd had El Mesri al een florerend souvenirwinkeltje en dat smaakte naar meer. Hij wilde Europa ontdekken, en daar ging hij, zestien jaren jong. Van Amsterdam was hij nog wel het meest onder de indruk. ‘Wát een stad. Ik zag zoveel saamhorigheid! Ik was op slag verliefd.’
Er was volop werk voor hem, hij had een goede tijd. Toen hij dacht ‘ik heb genoeg indrukken opgedaan, ik ga terug naar huis’ trof hem een ander lot. ‘Een vriend nam me mee uit rijden. Eigenlijk zei mijn hart “nee”, maar toch stapte ik in. We kregen een auto-ongeluk. Hij zat achter het stuur; geen schrammetje – het ongeval was voor mij bedoeld. Ik werd wakker in het ziekenhuis van Zwolle, kon me niet meer bewegen. Het was heel zwaar.’
El Mesri raakte verlamd en zou nooit meer kunnen lopen. Twee jaar lang revalideerde hij in ziekenhuizen, zonder echte vrienden om zich heen, noch familie.
‘Tijdens zo’n periode heb je veel tijd voor bezinning. Ik dacht: gastarbeiders zijn gezond. Maar ik ben een gehandicapte migrant nu. Van een gezonde jongen zakte ik zo tien treden van de maatschappelijke ladder naar beneden. Mensen zeggen wel ‘beterschap’ tegen je, maar eigenlijk bedoelen ze: je bent zielig; minder waard. Ik zag het niet voor me om terug te keren naar Marokko. Gehandicapt zijn is daar een groot taboe, en destijds helemaal. Toen ik een huis kreeg aangeboden in Amsterdam-Noord greep ik die kans aan.’
‘Mijn introspectie ging verder, over de gastarbeiders. Hoe zou het ze vergaan in toekomstig Nederland? Mij inzetten voor de integratie en sociale cohesie van alle mensen, in al hun verschillen, daarin zag ik werk voor mij. Ik had mijn roeping gevonden.’
De eerste twee weken in zijn nieuwe huis in Amsterdam-Noord zat El Mesri met de gordijnen dicht. ‘Dat waren moeilijke tijden. Maar daarna richtte ik mij op: ben ik Nederlands gaan leren, allerlei studies gaan volgen en Assadaaka gestart. Ik heb geprobeerd om grenzen te verleggen om te bewijzen dat mensen met beperkingen gewoon net als de ander voorop kunnen lopen in onze gemeenschap.’
De ideeën en methode van de organisatie worden als een olievlek verspreid, ook internationaal. Inmiddels werken er tweehonderd vrijwilligers, bijna iedereen daarvan is zelf ooit door Assadaaka opgevangen. Die werkwijze is: iedereen kan op steun en begeleiding rekenen. Geen drempels, letterlijk niet! Maar mensen moeten zelfredzaam zijn. ‘Ik zie mensen niet als patiënten. Zo zouden zij zichzelf ook niet, noch de maatschappij ze moeten zien. Wel hebben ze steun in de rug nodig, om vervolgens verder te gaan en óók bij te dragen.’
‘Ik zag het dertig jaar terug: mensen hielden hun hand op en verwachtten dat de overheid hun problemen zou oplossen. Subsidies hielden dat in stand. Er zijn rechten maar ook plichten, zeg ik altijd. Wat is jouw bijdrage? Dáár begint burgerschap. Wat dat betreft gaat het nu uitstekend in Amsterdam. Eigenlijk worden de ideeën van Assadaaka nu dertig jaar later uitgevoerd. Het gaat goed, maar het kan altijd beter.’
El Mesri maakt een gebaar naar zijn strot. ‘Het benauwde me zo, hoe mensen beperkt denken en elkaar veroordelen. Marokkanen roddelden achter mijn rug: dat is die ‘multiculturele man’. Op een gegeven moment vertelde een vriendin van me dat ze een groepje Marokkanen hoorde: “We maken ons zorgen over Ahmed, hij is homo.” Zij reageerde: “Hij is getrouwd met een vrouw en heeft een gezin.” Ik zei haar: “Cor, zeg hen de volgende keer dat Ahmed zich zorgen maakt over jullie!” Hij lacht. En dan serieus: ‘Ik moest wel revolutie maken. Ik zie dat we vooruit gaan, maar er is een lange weg te gaan.’
En: ‘Het liefste was ik niet geëmigreerd en in Marokko gebleven. Mijn ziel kent geen rust. Ik zeg ook altijd: vermijd het, weggaan van de grond waar je geboren bent. Maar soms loopt het lot anders. Dan moet je werk ervan maken dat te omarmen. Ik zal nooit een kaaskop worden, ik ben geen Hollander. Ik ben van Marokkaanse afkomst. Maar ik ben wel een Nederlander, en dat moet je koesteren. Het is de deler die alle verschillen verbindt.’
‘Ik spreek honderden migranten. Achter die baarden en djellaba’s gaan zoveel problemen schuil; eenzaamheid, armoede, onrust. Die voor jezelf houden is Marokkaans. Wat ik kan doen is ze openen en vooruit brengen. Ik hoef daar geen dankjewel voor terug. Ik doe dit voor mijzelf. Als ik dit werk niet had, was ik allang overleden. Ik ben heel trots op Assadaaka. Nederland is een divers land en dat willen wij zo houden. Het is een stad van 17 miljoen mensen. Divers, dat is leuk.”

Volledige naam: Ahmed El Mesri
Link Marokko: eerste generatie Marokkaans
Functie: oprichter en directeur van Assadaaka
Woonachtig in Amsterdam

Foto’s: Heden en het verleden

zooo

Gepost door ahmed
Cafe • (0) CommentaarPermalink



Naam:

Email:

URL:

Smileys

Onthoud mijn persoonlijke informatie

Mail me bij vervolg-commentaar


Terug naar de hoofdpagina

Zoeken

geavanceerd zoeken