homeVoorpagina whoisWie zijn wij? penZelf schrijven boeiHelp pijlLog in penRegistreer

ASSADAAKA MANTELZORG LUNCH OP NATIONALE MANTELZORG DAG

bvn7Op woensdag 10 november 2021 organiseerde de Assadaaka Community een feestelijk samen zijn van mantelzorgers in Amsterdam-Oost. Op de Dag van de Mantelzorg. In het hele land vonden de onzichtbare helden – mantelzorgers – jong en oud, circa vijf miljoen personen, in het zonnetje gezet. Wat mantelzorgers doen is niet vanzelfsprekend, het is bijzonder en verdient enorme waardering.

Op de #DAG VAN DE #MANTELZORG mag de informele zorg voor kwetsbare naasten nog eens extra gezien worden. In heel de stad waren er speciale activiteiten. Bij de Assadaaka Community werd een speciale lunch georganiseerd.
#Wie zij er eigenlijk allemaal #mantelzorgers? Op die vraag ging de #geestelijk #verzorger nadrukkelijk in tijdens het ronde tafelgesprek op deze bijzondere dag. Mantelzorgers #zorgen #onbezoldigd, in hun #vrije #tijd en soms onder #werktijd voor een #ziek #familielid, #vriend of #buur.
Die zorg is vaak onzichtbaar. Voorzitter Ahmed el Mesri hield een krachtige #aanspraak waarin hij de #activiteiten van de Assadaaka Community voor de #doelgroep #mantelzorgers nadrukkelijk uit de doeken deed. “Assadaaka is er voor mantelzorgers, staat klaar met raad en daad!”
Tijdens de #MANTELZORGLUNCH kwam gastspreker #CHAKIB aan het woord. “Ik was 10 jaar, maar toen vervulde ik al een belangrijke rol als mantelzorger. Net als veel kleinkinderen was ik het oogappeltje van mijn lieve oma. In plaats van het spelen met mijn vriendjes na schooltijd, was er voor mij een zware taak als mantelzorger.
#OMA had #ALZHEIMER. Hierdoor herkende oma haar kleinzoon niet meer. De persoonlijkheid van oma veranderde helemaal. Al snel was oma helemaal niet meer in staat om voor zichzelf te zorgen. De complete zorg kwam neer op de kleine schouders van mij, als jonge puber. Al snel werd de zorgtaak mij teveel. Ik leefde alleen nog maar voor OMA, had eigenlijk geen leven meer als jong kind.
Voor dat oma Alzheimer kreeg, was ik ook al vaak bij haar thuis. Als ik van school kwam stonden de vers gebakken Marokkaanse koekjes als klaar met een heerlijk kpje verse thee zoals alleen mijn lieve oma die kan maken. Ook hadden we een hobby samen: het kijken van Arabische TV series.
Bij oma kon ik heerlijk genieten. Wij alleen met zijn tweetjes. Dat waren gelukkige jaren. Ik was bij haar even weg van het normale leven op school en het hectische leven met vier kleine broertjes en zusjes bij mijn ouders. Een druk gezinsleven. Bij mijn oma kon ik helemaal mijzelf zijn.

Oma woonde gelukkig heel erg dichtbij mijn ouders. Ik kon er in mijn pyama heen wandelen. Vaak bleef ik ook bij oma slapen. Ik zocht daar de gezelligheid op. De heerlijke warmte die oma omgaf, gaf mij troost, geborgenheid en moed. 
Mijn alleenstaande moeder, moest iedere dag al vroeg de deur uit naar haar werk. En kwam dan laat weer naar huis. Het was daarom superfijn om bij mijn oma te kunnen zijn. Wat hadden we het heerlijks gezellig samen.
Doordat oma Alzheimer kreeg verschoven de rollen in de oma-kleinkind-verhouding. Oma raakte in gevecht met zichzelf. Zij herkende langzaam haar dochter, de buren en de kleinkinderen niet meer. Zij veranderde van een vrolijke persoonlijkheid die veel aankon, koekjes bakte en heel erg sociaal was, naar een in zich en met zichzelf vechtende vrouw. Zij veranderde bijna compleet. Dat was heel erg moeilijk te begrijpen.
Fatima, de moeder van de kleine Chakib kon de veranderingen door oma’s Alzheimer niet verwerken. Naast haar betaalde baan kon zij de nodige veranderingen en de toenemende zorgbehoefte van oma eigenlijk niet alleen aan. En zo werd Chakib steeds meer belast met de dagelijkse verzorging van Oma. Een steeds zwaardere verantwoordelijkheid drukte op de smalle jonge schouders.
Moeder Fatima dacht er niet over na om de zorg over haar zieke moeder over te laten aan professionele hulpverleners, dus kwam alle zorg op haar en mijn schouders terecht. In onze cultuur, die van Marokko, is het ongebruikelijk om buitenstaanders in te schakelen.
Meestal is de onderlingen solidariteit met zieken heel groot, in onze dorpen in Marokko zorgen we allemaal voor elkaar. Dat is vanzelfsprekend. Daarnaast wordt er in Nederlandse verpleeginstellingen helemaal geen rekening gehouden met onze cultuur.Dus is het vanzelfsprekend om de zorg zelf ter hand te nemen.
Zo kunnen we gewoon voorkomen dat oma bijvoorbeeld wordt gedwongen om varkensvlees te eten. Ze houden gewoon geen rekening met je geloof. Mensen met Alzheimer, zouden dit eigenlijk al eerder in hun leven hebben moeten regelen.
Het probleem van mensen met Alzheimer is, dat het dan niet meer mogelijk is om je eigen keuzes te maken. Alzheimer patiënten zijn op een gegeven moment gewoon wilsonbekwaam. Dan moeten de kinderen of kleinkinderen de beslissingen voor oma maken. Daar had ik al als puber dus mee te maken, dat maakte de zorgtaak voor oma extra zwaar en soms ook erg ingewikkeld.
Oma kwam bij ons in huis wonen, zodat wij extra goed voor haar konden gaan zorgen. Zij werd deel van ons gezinsleven. Het gezinsleven werd helemaal afgestemd op de zorgbehoeften van oma. Dat was in het begin wel eventjes wennen! Wij houden zoveel van oma, dat wij er alles aan willen doen om haar een prettige levensavond te verzorgen.

We hebben een satellietschotel aangeschaft, zodat we samen de favoriete TV programma’s van oma kunnen bekijken. Door de Alzheimer zoekt zij altijd houvast, iets herkenbaars wat haar vertrouwd voorkomt. Bijvoorbeeld het Maghrabbijnse dienblad met een boterham, thee, koekjes en fruit die we elke dag naast haar hoog-laag-stoel neerzetten. We zorgen er ook voor dat er de hele dag minstens iemand thuis is, voor de gezelligheid waar oma zo gewend aan is. Dat geeft rust.
Inmiddels weten we niet beter dan dat het hele gezinsleven om oma heen georganiseerd is. Zij is het middelpunt van ons gezinsleven. Het paradijs ligt onder de voeten van je moeder, leert de heilige Qor’an. Alles wat je voor je oma doet krijg je minstens dubbel weer terug.
Als oma iets niet lekker vind, negeren we haar opmerkingen tegenwoordig. Als wij beginnen te eten, gaat zij automatisch mee-eten. We kunnen soms smakelijk lachen om de opmerkingen van oma!
We zijn echt opgegroeid met oma, we zijn met haar vergroeid. We zijn opgegroeid met de zorg voor oma en ook met haar enorme gezelligheid. We maken ook wel eens grapjes met haar. Als ze even naar de fysiotherapeut is dan missen we haar al enorm. Oma is mijn enige grootmoeder, ik zorg heel graag voor haar!” zo vertelde CHAKIB zijn tafelgenotes en tafelgenoten.
Het verhaal van Chakib maakte de tongen los. Ervaringen werden uitgewisseld en telefoonnummers geruild. Nieuwe contacten en vriendschappen gesloten; het mooi uiteinde van de NATIONALE MANTELZORG DAG LUNCH bij de Assadaaka Community.

Door: Ahmed El Mesri, voorzitter en Rabbijn Simon Bornstein, geestelijk verzorger van de Assadaaka Community

Gepost door ahmed
Cafe • (0) CommentaarPermalink



Naam:

Email:

URL:

Smileys

Onthoud mijn persoonlijke informatie

Mail me bij vervolg-commentaar


Terug naar de hoofdpagina

Zoeken

geavanceerd zoeken